Империянең хуҗасын алыштыру — империяне юк итү дигән сүз түгел!

Татарстан Бәйсезлеге Комитеты әгъзасы Николай Башмаков үзенең Facebook битендә Русиянең киләчәге, Русия оппозициясенең роле һәм халыкларның үз сәяси киләчәген мөстәкыйль билгеләү хокукы турында фикерләре белән уртаклашты. Әлеге язмада ул Татарстанның статусы турында карарны кем кабул итәргә тиеш дигән сорау куя һәм демократик принципларны эзлекле рәвештә куллануның әһәмияте турында фикер йөртә.

"Рәсәй хокук яклау оешмалары, оппозицион сәясәтчеләр һәм үзләрен демократ дип атаган кешеләр белән күп еллар аралашканнан соң, мин күңелсез бер нәтиҗәгә килдем.

Рәсәйнең төп проблемасы Путиннан күпкә тирәнрәк.

Сугышка каршы булырга мөмкин. Рәсәй төрмәсендә утырырга мөмкин. Сәяси репрессияләргә каршы чыгыш ясарга мөмкин. Халыкара премияләр алырга һәм ирек турында дөрес сүзләр сөйләргә мөмкин.

Ләкин демократиягә чын сынау ирекне Рәсәй үзе түгел, ә Рәсәй үз милке итеп карарга күнеккән халыклар таләп итә башлагач башлана.

Һәм нәкъ менә шунда Рәсәй оппозициясенең шактый өлешенең либерализмы кинәт тәмамлана.

Яшин. Кара-Мурза. Юлия Навальная һәм «киләчәкнең гүзәл Рәсәе» дип аталган проектның башка күп кенә вәкилләре Рәсәйне демократияләштерү турында күп сөйлиләр.

Ләкин минем бик гади соравым бар:

Сезгә киләчәктә Татарстан һичшиксез Рәсәй составында калырга тиеш дип алдан хәл итү хокукын кем бирде?

Ни өчен Татарстанның язмышы Мәскәүдә хәл ителергә тиеш?

Ни өчен Рәсәй сәясәтчесе либералмы ул, демократмы яки Путин тарафдарымы татар халкына:

«Сез безнең белән каласыз», дип әйтү хокукына ия булырга тиеш?

Менә бу империячел фикерләү.

Путин империяне дубинка, төрмә һәм сугыш ярдәмендә саклый, ә Рәсәй оппозициясенең бер өлеше шул ук империяне демократия, сайлаулар һәм Европа кыйммәтләре лозунглары астында саклап калырга тәкъдим итә.

Ләкин читлекне демократик төсләргә буяу аны иреккә әйләндерми.

Украинаның үз җире һәм киләчәге белән үзе идарә итү хокукын яклап чыгып, шул ук вакытта башка халыкларның үз дәүләт киләчәге турында сорау куярга хокукын кире кагарга ярамый.

«Украина үз юлын үзе сайларга хокуклы», дип әйтеп, аннары:

«Ләкин Татарстан, Башкортстан, Саха һәм башка республикалар Россия составында калырга тиеш», дип өстәргә ярамый.

Ни өчен тиеш?

Чөнки Мәскәү моннан йөз ел элек шулай хәл иткәнме?

Чөнки Рәсәй территорияләрне, ресурсларны һәм халыкларны үзенең аерылгысыз милке дип санарга күнеккәнме?

Кайвакыт миңа Рәсәй оппозициясенең бер өлеше империяне юк итәргә түгел, ә аны мирас итеп алырга хыяллана кебек тоела.

Путиннан соң шул ук дәүләтне гаять зур территорияне, нефтьне, газны, республикаларны һәм халыкларны бары тик яңа байрак астында, Мәскәүдә гадел сайлаулар һәм халыкара конференцияләрдә дөрес чыгышлар белән генә алырга.

Ләкин үзең өчен ирек алып, башкалар өчен ирексезлекне мирас итеп саклап калып булмый.

Көч белән басып алынган һәм көч белән тотып торылган нәрсә, Кремльнең киләсе хуҗасы демократ булганга гына, законлы милеккә әйләнми.

Мин Татарстан бәйсезлеге кемгә дә булса көч белән тагылырга тиеш дип әйтмим.

Мин күпкә принципиальрәк нәрсә әйтәм:

Татарстанның киләчәге турында карар Мәскәүгә дә, Рәсәй оппозициясенә дә, Путинга да, Яшинга да, Кара-Мурзага да, Юлия Навальнаяга да карамый. Бу карар Татарстан халкына карый.

Әгәр Рәсәй демократы халыкның бәйсезлек мәсьәләсен ирекле рәвештә күтәрү хокукын да таный алмый икән, димәк, аның Путин белән конфликты хакимият һәм дәүләт төзелеше өчен көрәш булырга мөмкин ләкин ул әле империячел аң белән тулысынча өзелү түгел.

Украинага каршы сугыш барыбызга да бер нәрсәне өйрәтергә тиеш иде:

империя беренче ракеталар төшкән мизгелдә генә сугышка әйләнми.

Ул күпкә иртәрәк бер халыкның икенче халык ирегенең кайда тәмамлануын хәл итәргә үзендә хокук бар дип санавыннан башлана.

Шуңа күрә минем өчен «Путинсыз Рәсәй» җитәрлек җавап түгел.

Чын сорау башкача яңгырый:

Башка халыкларга хуҗа булу хокукыннан баш тарткан Рәсәйгә сез әзерме?

Һәм бу сорауга Рәсәй оппозициясе бер көнне намус белән җавап бирергә тиеш булачак.

Сменить хозяина империи не значит уничтожить империю!

Член Комитета Независимости Татарстана Николай Башмаков опубликовал на своей странице в Facebook размышления о будущем России, роли российской оппозиции и праве народов самостоятельно определять своё политическое будущее. В публикации он ставит вопрос о том, кто вправе принимать решения о статусе Татарстана, и рассуждает о необходимости последовательного применения демократических принципов.

"После многих лет общения с российскими правозащитными структурами, оппозиционными политиками и людьми, которые называют себя сторонниками демократии, я пришёл к неприятному выводу.

Главная проблема России намного глубже Путина.

Можно быть против войны. Можно сидеть в российской тюрьме. Можно выступать против политических репрессий. Можно получать международные премии и говорить правильные слова о свободе.

Но настоящий экзамен на демократию начинается тогда, когда свободы требует не Россия — а народы, которых Россия привыкла считать своей собственностью.

И здесь у значительной части российской оппозиции внезапно заканчивается либерализм.

Яшин. Кара-Мурза. Юлия Навальная и многие другие представители так называемой «прекрасной России будущего» много говорят о демократизации России.

Но у меня возникает простой вопрос:

А кто дал вам право заранее решать, что Татарстан обязан оставаться частью этой России будущего?Почему судьба Татарстана должна обсуждаться в Москве?Почему русский политик либерал он, демократ или сторонник Путина вообще должен обладать правом сказать татарскому народу:

«Вы останетесь с нами»?

Это и есть имперское мышление.

Только Путин сохраняет империю дубинкой, тюрьмой и войной, а часть российской оппозиции предлагает сохранить её под лозунгами демократии, выборов и европейских ценностей.

Но клетка не становится свободой только потому, что её перекрасили в демократические цвета.

Нельзя требовать возвращения Украине права распоряжаться собственной землёй и одновременно отказывать другим народам в праве поставить вопрос о собственном государственном будущем.

Нельзя говорить:

«Украина имеет право сама выбирать свой путь»,

а затем добавлять:

«Но Татарстан, Башкортостан, Саха и другие республики должны остаться в России».

Почему должны?

Потому что Москва так решила сто лет назад?

Потому что Россия привыкла считать территории, ресурсы и народы своей неотчуждаемой собственностью?

Мне иногда кажется, что часть российской оппозиции мечтает не демонтировать империю, а унаследовать её.

Получить после Путина всё то же государство — огромную территорию, нефть, газ, республики и народы только уже под новым флагом, с честными выборами в Москве и правильными речами на международных конференциях.

Но невозможно получить свободу для себя и сохранить несвободу как наследство для других.

Оккупированное и удерживаемое силой не превращается в законную собственность только потому, что следующим хозяином Кремля станет демократ.Я не утверждаю, что независимость Татарстана должна быть навязана кому-либо силой.

Я утверждаю нечто гораздо более принципиальное:решение о будущем Татарстана принадлежит не Москве, не российской оппозиции, не Путину, не Яшину, не Кара-Мурзе и не Юлии Навальной. Оно принадлежит людям Татарстана.

И если российский демократ не способен признать даже само право народа свободно поставить вопрос о независимости, значит его конфликт с Путиным может быть конфликтом за власть и устройство государства но ещё не окончательным разрывом с имперским сознанием.Война против Украины должна была научить всех одному:империя становится войной не в тот момент, когда падают первые ракеты.Она начинается гораздо раньше с убеждения, что один народ имеет право решать, где заканчивается свобода другого.

Поэтому для меня «Россия без Путина» недостаточный ответ.

Настоящий вопрос звучит иначе:

Россия без права владеть другими народами готовы ли вы к этому?

И вот на этот вопрос российская оппозиция однажды должна будет ответить честно."

Changer le maître de l’empire ne signifie pas détruire l’empire!

Nikolai Bachmakov, membre du Comité pour l'indépendance du Tatarstan, a publié sur sa page Facebook une réflexion sur l'avenir de la Russie, le rôle de l'opposition russe et le droit des peuples à déterminer eux-mêmes leur avenir politique. Dans cette publication, il s'interroge sur l'autorité compétente pour décider du statut du Tatarstan et souligne l'importance d'une application cohérente des principes démocratiques.

"Après des années de contacts avec des structures russes de défense des droits humains, des responsables politiques de l’opposition et des personnes qui se présentent comme démocrates, j’en suis arrivé à une conclusion dérangeante.

Le problème fondamental de la Russie va bien au-delà de Poutine.On peut être contre la guerre. On peut avoir été emprisonné en Russie. On peut dénoncer les répressions politiques. On peut recevoir des prix internationaux et prononcer de beaux discours sur la liberté.

Mais le véritable test de la démocratie commence lorsque ce n’est plus la Russie qui réclame la liberté, mais les peuples que la Russie s’est habituée à considérer comme sa propriété.

Et c’est précisément à ce moment-là que le libéralisme d’une partie importante de l’opposition russe semble soudain atteindre ses limites.

Iachine. Kara-Mourza. Ioulia Navalnaïa et beaucoup d’autres représentants de ce que l’on appelle parfois la « belle Russie du futur » parlent beaucoup de dеmocratiser la Russie.

Mais j’ai une question très simple :

Qui vous a donné le droit de décider à l’avance que le Tatarstan devra obligatoirement rester dans cette future Russie ?

Pourquoi l’avenir du Tatarstan devrait-il être décidé à Moscou ?

Pourquoi un responsable politique russe qu’il soit libéral, démocrate ou partisan de Poutine devrait-il avoir le droit de dire au peuple tatar :

« Vous resterez avec nous » ?

C’est précisément cela, la pensée impériale.

Poutine préserve l’empire par la matraque, la prison et la guerre. Une partie de l’opposition russe, elle, semble vouloir préserver le même empire sous les slogans de la démocratie, des élections et des valeurs européennes.

Mais une cage ne devient pas la liberté simplement parce qu’on la repeint aux couleurs de la démocratie.

On ne peut pas défendre le droit de l’Ukraine à disposer de son territoire et de son avenir tout en refusant à d’autres peuples le droit même de poser la question de leur propre avenir étatique.

On ne peut pas dire :

« L’Ukraine a le droit de choisir elle-même son chemin »,

puis ajouter :

« Mais le Tatarstan, le Bachkortostan, la République de Sakha et les autres républiques doivent rester en Russie. »

Pourquoi le devraient-ils

Parce que Moscou l’a décidé il y a cent ans ?

Parce que la Russie s’est habituée à considérer des territoires, des ressources et des peuples comme une propriété inaliénable ?

J’ai parfois l’impression qu’une partie de l’opposition russe ne rêve pas de démanteler l’empire, mais d’en hériter.

Recevoir après Poutine le même État son immense territoire, son pétrole, son gaz, ses républiques et ses peuples mais sous un nouveau drapeau, avec des élections honnêtes à Moscou et de beaux discours lors des conférences internationales.

Mais on ne peut pas obtenir la liberté pour soi-même tout en conservant l’absence de liberté des autres comme un héritage.

Ce qui a été conquis et maintenu par la force ne devient pas une propriété légitime simplement parce que le prochain maître du Kremlin sera démocrate.

Je ne dis pas que l’indépendance du Tatarstan doit être imposée à quiconque par la force.

Je défends quelque chose de beaucoup plus fondamental :

La décision concernant l’avenir du Tatarstan n’appartient ni à Moscou, ni à l’opposition russe, ni à Poutine, ni à Iachine, ni à Kara-Mourza, ni à Ioulia Navalnaïa. Elle appartient aux habitants du Tatarstan.

Et si un démocrate russe n’est même pas capable de reconnaître le droit d’un peuple à poser librement la question de son indépendance, alors son conflit avec Poutine peut être un conflit sur le pouvoir et sur l’organisation de l’État mais il ne constitue pas encore une rupture définitive avec la conscience impériale.

La guerre contre l’Ukraine aurait dû nous apprendre une chose :

un empire ne devient pas une guerre uniquement lorsque les premiers missiles commencent à tomber.

Il commence bien plus tôt lorsque l’on considère qu’un peuple a le droit de décider où doit s’arrêter la liberté d’un autre.

C’est pourquoi, pour moi, « la Russie sans Poutine » n’est pas une réponse suffisante.

La véritable question est différente :

Êtes-vous prêts à une Russie qui renonce au droit de posséder d’autres peuples ?

Et c’est à cette question que l’opposition russe devra un jour répondre honnêtement."

Den Herrn des Imperiums auszutauschen bedeutet nicht, das Imperium abzuschaffen!

Nikolai Baschmakow, Mitglied des Komitees für die Unabhängigkeit Tatarstans, veröffentlichte auf seiner Facebook-Seite einen Beitrag über die Zukunft Russlands, die Rolle der russischen Opposition und das Recht der Völker, ihre politische Zukunft selbst zu bestimmen. In dem Beitrag wirft er die Frage auf, wer über den Status Tatarstans entscheiden sollte, und betont die Notwendigkeit, demokratische Grundsätze konsequent anzuwenden.

"Nach vielen Jahren des Austauschs mit russischen Menschenrechtsorganisationen, Oppositionspolitikern und Menschen, die sich selbst als Demokraten bezeichnen, bin ich zu einer unangenehmen Erkenntnis gekommen.

Das grundlegende Problem Russlands reicht viel tiefer als Putin.

Man kann gegen den Krieg sein. Man kann in einem russischen Gefängnis gesessen haben. Man kann gegen politische Repression protestieren. Man kann internationale Preise erhalten und die richtigen Worte über Freiheit sagen.

Doch die wirkliche Prüfung für eine Demokratie beginnt dann, wenn nicht Russland selbst Freiheit fordert, sondern jene Völker, die Russland gewohnt ist, als seinen Besitz zu betrachten.

Und genau an diesem Punkt scheint der Liberalismus eines bedeutenden Teils der russischen Opposition plötzlich an seine Grenzen zu stoßen.

Jaschin. Kara-Mursa. Julija Nawalnaja und viele andere Vertreter des sogenannten „schönen Russlands der Zukunft“ sprechen viel über die Demokratisierung Russlands.

Doch ich habe eine einfache Frage:

Wer hat Ihnen das Recht gegeben, im Voraus zu entscheiden, dass Tatarstan zwingend Teil dieses zukünftigen Russlands bleiben muss?

Warum sollte über die Zukunft Tatarstans in Moskau entschieden werden?

Warum sollte irgendein russischer Politiker ob Liberaler, Demokrat oder Putin-Anhänger das Recht haben, dem tatarischen Volk zu sagen:

„Ihr bleibt bei uns“?

Genau das ist imperiales Denken.

Putin erhält das Imperium mit Schlagstöcken, Gefängnissen und Krieg. Ein Teil der russischen Opposition hingegen scheint dasselbe Imperium unter den Schlagworten Demokratie, Wahlen und europäische Werte bewahren zu wollen.

Doch ein Käfig wird nicht zur Freiheit, nur weil man ihn in demokratischen Farben anstreicht.

Man kann nicht das Recht der Ukraine verteidigen, über ihr eigenes Land und ihre eigene Zukunft zu bestimmen, und gleichzeitig anderen Völkern das Recht verweigern, überhaupt die Frage nach ihrer eigenen staatlichen Zukunft zu stellen.

Man kann nicht sagen:

„Die Ukraine hat das Recht, ihren eigenen Weg zu wählen“,

und anschließend hinzufügen:

„Aber Tatarstan, Baschkortostan, Sacha und andere Republiken müssen Teil Russlands bleiben.“

Warum müssen sie das?

Weil Moskau es vor hundert Jahren so entschieden hat?Weil Russland daran gewöhnt ist, Territorien, Ressourcen und ganze Völker als unveräußerliches Eigentum zu betrachten?

Manchmal habe ich den Eindruck, dass ein Teil der russischen Opposition nicht davon träumt, das Imperium abzubauen, sondern es zu erben.

Nach Putin denselben Staat zu übernehmen — sein riesiges Territorium, sein Öl, sein Gas, seine Republiken und seine Völker nur unter einer neuen Flagge, mit freien Wahlen in Moskau und den richtigen Reden auf internationalen Konferenzen.

Aber man kann nicht Freiheit für sich selbst fordern und die Unfreiheit anderer als Erbe behalten.

Was mit Gewalt erobert und mit Gewalt festgehalten wurde, wird nicht allein dadurch zu legitimem Eigentum, dass der nächste Herr im Kreml ein Demokrat ist.

Ich behaupte nicht, dass die Unabhängigkeit Tatarstans irgendjemandem mit Gewalt aufgezwungen werden sollte.

Ich behaupte etwas viel Grundsätzlicheres:

Die Entscheidung über die Zukunft Tatarstans gehört weder Moskau noch der russischen Opposition, weder Putin noch Jaschin, Kara-Mursa oder Julija Nawalnaja. Sie gehört den Menschen in Tatarstan.

Und wenn ein russischer Demokrat nicht einmal das Recht eines Volkes anerkennen kann, frei die Frage seiner Unabhängigkeit zu stellen, dann mag sein Konflikt mit Putin ein Konflikt um Macht und Staatsordnung sein aber noch kein endgültiger Bruch mit imperialem Denken.

Der Krieg gegen die Ukraine hätte uns alle eines lehren müssen:

Ein Imperium wird nicht erst in dem Moment zum Krieg, in dem die ersten Raketen einschlagen.

Es beginnt viel früher mit der Überzeugung, dass ein Volk das Recht habe zu bestimmen, wo die Freiheit eines anderen Volkes endet.

Deshalb ist „Russland ohne Putin“ für mich keine ausreichende Antwort.

Die eigentliche Frage lautet:

Seid ihr bereit für ein Russland, das auf das Recht verzichtet, über andere Völker zu verfügen?

Und auf diese Frage wird die russische Opposition eines Tages ehrlich antworten müssen."

Changing the master of an empire does not mean dismantling the empire!

Nikolai Bashmakov, a member of the Tatarstan Independence Committee, published a post on his Facebook page reflecting on Russia's future, the role of the Russian opposition, and the right of peoples to determine their own political future. In the publication, he raises the question of who should have the authority to decide Tatarstan's status and discusses the importance of applying democratic principles consistently.

"After many years of communicating with Russian human rights organizations, opposition politicians, and people who describe themselves as democrats, I have come to an uncomfortable conclusion.

Russia’s fundamental problem goes much deeper than Putin.

You can oppose the war. You can have spent time in a Russian prison. You can speak out against political repression. You can receive international awards and say all the right things about freedom.

But the real test of democracy begins when it is not Russia demanding freedom, but the peoples whom Russia has grown accustomed to treating as its property.

And this is precisely where the liberalism of a significant part of the Russian opposition suddenly seems to reach its limits.

Yashin. Kara-Murza. Yulia Navalnaya and many other representatives of the so-called “beautiful Russia of the future” speak extensively about democratizing Russia.

But I have one simple question:

Who gave you the right to decide in advance that Tatarstan must remain part of this future Russia?

Why should Tatarstan’s future be decided in Moscow?

Why should any Russian politician whether a liberal, a democrat, or a supporter of Putin have the right to tell the Tatar people:

“You will remain with us”?

That is imperial thinking.

Putin preserves the empire through batons, prisons, and war. Part of the Russian opposition, however, appears to want to preserve the same empire under the slogans of democracy, elections, and European values.

But a cage does not become freedom simply because it has been painted in democratic colors.

You cannot defend Ukraine’s right to control its own land and determine its own future while denying other peoples even the right to raise the question of their own statehood.

You cannot say:

“Ukraine has the right to choose its own path,”

and then add:

“But Tatarstan, Bashkortostan, Sakha and other republics must remain part of Russia.”

Why must they?

Because Moscow decided so a hundred years ago?

Because Russia has grown accustomed to treating territories, resources, and entire peoples as its inalienable property?

Sometimes I get the impression that part of the Russian opposition does not dream of dismantling the empire, but of inheriting it.

Of receiving, after Putin, the same state — its enormous territory, its oil, its gas, its republics and its peoples only under a new flag, with fair elections in Moscow and the right speeches at international conferences.

But you cannot obtain freedom for yourself while preserving the unfreedom of others as an inheritance.

What was conquered and held by force does not become legitimate property simply because the next master of the Kremlin happens to be a democrat.

I am not saying that Tatarstan’s independence should be imposed on anyone by force.

I am saying something far more fundamental:

The decision about Tatarstan’s future belongs neither to Moscow nor to the Russian opposition, neither to Putin nor to Yashin, Kara-Murza or Yulia Navalnaya. It belongs to the people of Tatarstan.

And if a Russian democrat cannot even recognize a people’s right to freely raise the question of independence, then their conflict with Putin may be a conflict over power and the structure of the state — but it is not yet a final break with imperial consciousness.

The war against Ukraine should have taught us all one thing:

An empire does not become a war only when the first missiles begin to fall.

It begins much earlier with the belief that one people has the right to decide where another people’s freedom must end.

That is why, for me, “Russia without Putin” is not a sufficient answer.The real question is:

Are you ready for a Russia that gives up the right to possess and rule over other peoples?

And one day, the Russian opposition will have to answer that question honestly."